| Nga SHAHA HYSENI |
kisha dashtë
heshtjen
me e kalue nëpër fyt
sa herë që i ke kalu rrugët e çarshisë
e sa herë para Murat Pashës njani tjetrin e kemi sodit.
dhembja që del n’shesh
asht ma e vlefshme se nji mijë t’heshtuna
se mes grave
asht sos gjithkafja.
buzët marrin flamë
se n’shpirt ban ftohtë Prishtine
pezmetim ndjenjash që nuk shnoshen kollaj
por kur i fus n’qiell tërbuem
sikur buzët e shpirtit ikin n’gaz…
mue syçilë,
mungesa e ditve që kanë me ardh
m’përvëlojnë si zhig
mes semave filloj me u sjell si dervish.
brigjesh virgjine
natën janë t’bukura, ditën kthehen n’shëmti
por qyshkur se kam me u kthye Atje
mes kalldërmave s’ka mbet tjetër sen
pos thirrjes tonë,
tek dera e Murat Pashës me u ndesh.
asht dashnie me u zhyt n’ujra
që sytë nuk ngopen
e aq duen me e pasë
n’mos kur akshamet flladisin
deka e bjen n’gjallnim t’hijshëm tan këtë zhig.