MËMËDHEU

| Nga LYSIEN DISHA |

 Ëndërrova mbram, e di?

Për venin tim, për at’liri

at’liri që kurrë s’e gjen

veç se n’Shqipni.

S’forcohem t’qaj e t’vajtoj

krrusem e përkulem

gjumi sytë s’i prek

ajo që t’jep ma shumë vner

jam i nalun ta riprek.

Dikur kamba prekte mbi të

betohem që butë ajo prekte

malli grryn për atdhe

zemna për ty qan

Shqipni mëmëdhe.

Sikur un shumë kanë shkrue

kanë qa e kanë vajtue

njerëz t’lirë e robnue

janë tallun e kanë shae

kanë filozofue e qortue

mjerë për to sa kanë gabue.

Nga ajo tokë ku jemi kriju

kemi ec e kemi shëtit

mbi të ku nëna na rriti

mbi të ku prind u bam

aty ku varfnia dashnin nuk ta shun

aty ku fenë përqafum

ku njofëm Zotin e balli ra mbi dhe’

ah, Shqipnia ime, Shqipni mëmëdhe.

Sikur trendafili që mbin nji herë

ashtu një pjesë e njerëzve gjithmonë do t’meten ferr

mjer për ty o shqiptar

vllaut tand shpinën ja ktheve

e ule e shtyve, tutje e flake, e përtype

përfitove mbi dashni e ner

për t’derdhun mbi të inat dhe vner.

U linëm e u rritëm

të etun e të uritun

të paditun e fakir

me shpresë nër thonjë

për nji jetë ma t’mirë.

Shpresë ma nuk kam

të t’shoh dhe nji herë

ty që sytë e mi

t’panë për t’parën herë

Foto: emerging-europe.com

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *