NËN PETKUN E POETIT

| Nga BLEARD MEHA |

Nën petkun e poetit

Jemi nën petkun e poetit; aty ku:

Imagjinata është më se e gjallëruar.

Ushtarë të vegjël, nis ajo nëpër reparte truri!

E po,

Ra imagjinata, erdhi poeti!

Kudo që shkelim me këmbë, shohim fjalë;

“Kujdes, po e shkel poezinë e radhës!”

…

Ç’vend i çuditshëm!

Tani,

Pak më tej, në zemren e një pallati, shohim dashurinë.

Vezulluese; siç edhe i ka hije!

A është dikush brenda në “suitë”?

E fuqishme jehona, qe vjen prej diku këtu…

Dhomë që rojtarë do!

Lumturinë, e gjejmë ne ca dhoma… si në copëza- kurrë jo të plotë!

Poshtë, nën gërmadhat e pallatit, ndodhen demonët…

Poeti, me ta ballafaqohet, se ata ngacmojnë!

Tentojnë ta shqyejnë poetin, e ta zhveshin atë…

Por a e dinë ata, e a e dini ju,

Se poeti zhvishet në poezi, në shkrime, në realitet, e në dashuri?

I zhveshur, në atë botë përcillet…

E poeti, ndjen ftohtësinë-

Është zhveshur, i shkreti!

Poeti, vuan…

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *