PIKËLLIMI PËR HËNËN MBI ÇAMËRI

| Nga SHKËLZEN HALIMI |

për ta qetësuar dhimbjen

sërish më vjen ajo

me hijen që lëviz

prapa territ që mbulon

kujtimin

me dorën e padukshme

sëmundje e humbur

në trupin tim

trëndafil i thatë

pranë shtratit

ilaç për ta shijuar

bukurinë çame

në dhomën e njomë

më thahen kujtimet

e viteve shkretëtirë

ylli që iku nga syri yt

ma vizaton rrugën

drejt teje

e dashur

kapma dorën se hëna

s’ma ndriçon vetminë

kur vjeshta mbuloi

pamjet verore të Van Gogut

në derën e zemrës sate

trokiti zymtësia

dhe të mbuloi pikëllimi

për hënën mbi Çamëri

mbi shtëpinë e harruar

me një pllakë mermeri

mbi tregimet plot trishtim

për njerëzit e harruar

që kishin një kore bukë

një grusht kripë

dhe zemër të lodhur

e dashur

një zë nga errësira më tha

do të mbytesh në moçalin e vetmisë

dil nga aty dhe fshihu

në kohën e humbur

në mjegullën e lëshuar

mbi Çamëri

do të dalë nga balada

e strehuar në lashtësi

do të përbirohet

korridoreve të historisë

për të arritur te dita e jonë

e lodhur nga pritja

e verbuar nga drita e zjarrit

që kishte mbuluar trupat tanë

dhe kur një ditë

arkeologët do të gërmojnë

në shpirtrat tanë

do ta zbulojnë pllakën

prej mermeri

që mbulon dhimbjen

për Çamërinë

dhe lotët e nënës

që mbetën atje pas

nëntë maleve

pas ëndrrave të shuara

bashkë me yjet

shiu i vjeshtës sonë

shpërlan pikëllimin

varur në degët

e ftohur të fëmijërisë

e bëhesh kujtim

mbyllur me dry

pikëllim në fund të arkës

mbushur me mall

t’i mbyllim frëngjitë

e ëndrrave trishtim

dhe të zbresim shkallëve

të jetës plot me kthesa

e të arrijmë te

fati i Çamërisë

mbi oxhakun e vjetër

nën çerdhen e zogut të humbur

është zbehur harta e shpirtit

dhe trishtimi

shtrojë me blozë

për udhëtarët e humbur

rrugës që çon atje

në ëndrrën e ngrysur

për Çamërinë e strehuar

në kujtimin e balsamosur

pëllumb i përgjakur

në qiellin e errësuar

i braktisur në ditë feste

valle e ndërprerë

krushq të dehur

nuse me fustan

korb të zi

thanë

ishte një natë pa hënë

me mallkimin hije

që zvarritej drejt Çamërisë

s’e ndjen trupin

as dhimbjen e gjymtyrëve

as frymëmarrjen që të mungon

ndoshta edhe s’je

kujtim në kohët e harruar

e të strehojmë

në kasollen e mallit

atje ku thahesh

nga pikëllimi për

Çamërinë

të dridhet zemra

si trumcakut të lagur

në vjeshtën e vonë

e dashur

akoma dënes

në ëndrrën tonë

që endet midis

largësisë humnerë

ti qan në bregun tjetër

unë të pres këtej

me dhimbjen

që s’më ndahet si hija

kur hëna është e plotë

akoma e dëgjoj pëshpëritjen

një jetë të dua Çamëri

e s’gjej fjalë të të them

se je më shumë se dhimbje

digjem dhe bëhem pluhur

në urnën që derdhet

në lumin e kohës

mermer i skalitur

me një emër

që s’më lë të vdes

as në moshë të thyer

Çamëri

e dashur

më nxjerr nga këto grila

të mbyllura me dry

se jam dru i njomë

në pyllin e djegur

nga dhimbja

për Çamërinë

atje tek e mbulon

vetmia e hënës

nuk lodhet kurrë

duke udhëtuar ditë e natë

duke e përplasur

nëpër shkëmbinj

duke rënë nga lartësitë

as plagoset

as përgjaket

është lumi

lumi i dhimbjes sime

nëse na shteret dashuria

do të shteret edhe vuajtja

bashkë me Çamërinë

do të na marrin

valët e shqetësimit

dhe do të na përplasin

brigjeve të jetës

asnjëherë s’do të dalim tej fatit

duke qepur pullën e fundit

për ta mbërthyer vjeshtën

e shpirtit tonë

qajnë pamjet e harruara

sa herë hapet dritarja e zemrës

qajnë kujtimet e ngurosura

në pllakat e mermerit

mbi varret ku derdhet

muzika e përmortshme

e heshtjes

derë e harruar

digjet në vetminë çame

si në turrën flakë

nata sërish zbret

mbi pagjumësinë

dhe vuan

shekulli i braktisur

diku në pamundësinë

e strehuar

skutave me lagështi

ka kohë që jemi nisur

e asnjëherë s’mbërrijmë

e dashur

është shterë edhe zëri ynë

i dikurshëm

dhe jemi rrugës

për t’u bërë kufoma të gjalla

mbuluar me qefin Çamërie…

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *