PSE VEÇ URREJTJE

| Nga LEJLA J. ISMAILI |

Të nxitësh urrejtje e të shkatërrosh

një familje peshë t’a çosh..

me fjalë zemrat me i coptuar
kurrë rahat mos me jetuar,

Jo një ditë, por me vite

zërin n’qiell desh’ e ngrite

për t’i ndarë e për t’i penguar

njerëzit anë e mbanë me i turbulluar

Pa ditur respekt e pa ditur nderë

pa pasur fytyrë e as karakter

Pa e pasur frikë as Zotin,

me luajtur me njerëz me ua nxirë motin

Me u bë sebep me i prishë të tanë

gëzimet në mërzi, me i kthyer s’banë

lëri njerëzinë të jetojnë të lirë,

nesër kur të ikësh mos thonë: tash më se kemi t’vështirë..

nuk e bën mall, nuk e ke as hall

e ke të lehtë, fjalët ende pa dalë,
në buzë njerëzve me ua tharë..

Të fajësosh,
të drejtën mos dëgjosh..

të janë mbyllur sy e veshë

dhe zemrën hapur, vështirë t’a keshë

Të përmbysësh, të praptosh

Të përzësh e të lëndosh

e pastaj..

“s’më duan”të thuash..

Për pasuritë e botës

të shesësh njeri..

Pa vlerësuar as sa një atom imësi

dhe të presësh të t’nderojnë me krenari..

Ç’është kjo qenie e quajtur njeri,

jeton dhe vepron me mendjemadhësi,

të rrëzon, përtokë të shtrinë

e pastaj ”çohu”të pëshpërit..

dhe përsëri t’fajson përse nuk je ngritë..

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *