| Nga AQIME SELMANI |
Prapë flas me vetën time në dhomë
ato që dua hallin s’ma dëgjojnë
Kaq hall të madh kam, s’kam me kë të bisedojë
me secilin që takohem më thotë “ti je e fortë”
Për ç’farë force po flisni se s’e kam idenë
A vetëm pse qëndroj në këmbë më thoni “ti ja del”?
Njeriu trupin e ushton me punë e shpirtin me fjalë
ku s’ke me kë të flasësh ti je një gjysmakë
Kam nevojë për dikë t’më dëgjojë deri në mëngjes
Brengën që e kam t’ia tregoj pa stres
Atë ta dim unë dhe ai vetë
mos bëhet brenga ime lajm i ditës në grupe
të mos ma shtojë edhe këtë të keqe mbi supe
por ku të gjejë një njeri me kaq iman
ku sot askush fjalën nuk e mban
të bën be për Zot se nuk tregon
nesër e harron se për kënd është betuar
e shkel dashurinë e Zotit shoqeve me u treguar
Lumturohen se vuan e mblidhen nëpër qoshe
kqyr ka ti e qesh shoqe më shoqe
Kënaqen se të fshehtën time e zbuluan
paramendoni të më shikojnë duke vuajtur
do marrin lodra e zurle e do hedhin valle
kinse janë ato njerëz pa halle.
Ata janë të ngratë por,nuk e dinë akoma
se po mbajn mbi supe edhe gjynahet tona
të paktën të kishin një pozitë më të mirë
atëherë do i lejoja të qeshnin pa pikë ngurim
po s’thotë kot mileti:
“ai që qesh për të tjerët
n’faktë duhet të qesh me veti”
Ta lë këtu më, mos shtoj diçka ma shumë
kjo fjalë e fundit, foli më shumë
Të përshëndes ty që bart gajlet e mija e të them:
“ktheje kokën kah vetja se edhe ti boll derte ke